ទំព័រស្រាវជ្រាវគ្រួសារ
ជារៀងរាល់ឆ្នាំនៅថ្ងៃបុណ្យកាន់បិណ្ឌចូលមកដល់ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបាននាំគ្នារៀបចំចង្ហាន់ជាច្រើនមានដូចជាបាយ សម្ល បង្អែមផ្លែឈើ នំនែកនិងទៀនធូបយកទៅវត្តដើម្បីប្រគេនដល់ព្រះសង្ឃដែលគង់នៅតាមទីវត្តអារាម។ ម៉ាក់តែងតែប្រាប់ខ្ញុំជារឿយៗថា ការយកម្ហូបអាហារទៅវត្តដើម្បីឧទ្ទិសកុសលទៅដល់ជីដូនជីតា
ខ្ញុំជាកូនច្បងនៅក្នុងគ្រួសារមួយដែលមានសមាជិក៦នាក់ៈ លោកយាយរបស់ខ្ញុំ ម៉ាក់របស់ខ្ញុំ ខ្លួនខ្ញុំ និងប្អូនស្រីប្រុសរបស់ខ្ញុំ៣នាក់ (ប៉ារបស់ខ្ញុំស្លាប់នៅឆ្នាំ១៩៨៩)។ ម៉ាក់របស់ខ្ញុំជាអាជីវករ។ ប្អូនៗរបស់ខ្ញុំនៅរៀននៅឡើយ។ ក្នុងជីវភាពដ៏សមរម្យ យើងទាំងអស់គ្នារស់នៅប្រកបដោយសុភមង្គលនិងឯករាជ្យភាព។
កាលពីរដូវភ្ជុំបិណ្ឌដែលទើបតែកន្លងទៅថ្មីៗនេះ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបានធ្វើម្ហូបអាហារយកទៅប្រគេនព្រះសង្ឃនៅវត្តតាភេម នៅក្នុងស្រុកអង្គស្នួល ខេត្តកំពង់ស្ពឺ និងវត្ត៤ទៀតនៅក្នុងខេត្តកំពង់ធំ និងកំពង់ចាម ដើម្បីឧទ្ទិសកុសលទៅឲ្យញាតិសន្តានដែលបានស្លាប់ទៅ ជាពិសេសឧទ្ទិសកុសលទៅដល់លោកតា និងពូរបស់ខ្ញុំដែលបាន
ម្តាយរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ ជុំ សារិន ជាម្តាយមួយរូបដែលមានព្រហ្មវិហារធម៌ចំពោះកូនៗ។ ទោះបីម្តាយខ្ញុំមានវ័យចំណាស់ទៅហើយក្តី ក៏គាត់នៅមានការចងចាំល្អ និងនៅតែរស់រវើកក្នុងការងាររកប្រាក់កម្រៃចិញ្ចឹមកូនៗទាំងអស់ ឲ្យបានរៀនបានសូត្ររហូតដល់មានការងារធ្វើគ្រប់ៗគ្នា។
ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៣ សង្គ្រាមរវាងរដ្ឋាភិបាល លន់ នល់ និងខ្មែរក្រហមកាន់តែវឹកវរខ្លាំងឡើងៗ។ គ្រប់ប្រព័ន្ធគមនាគមន៍ និងជំនួញទាំងក្នុងនិងក្រៅប្រទេសត្រូវកាត់ផ្តាច់។ លុះដល់ថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ខ្មែរក្រហមដណ្តើមអំណាចបានទាំងស្រុងនៅក្នុងកណ្តាប់ដៃ។ ប្រជាជនទូទាំងប្រទេសសប្បាយរីករាយ ហើយអបអរសាទរនឹងកងទ័ព
ខ្ញុំកើតនៅភូមិព្រែកតាកូវ (អតីតភូមិព្រែកថោង) ស្រុកខ្សាច់កណ្តាល ខេត្តកណ្តាល។ ខ្ញុំមានបងប្អូន៨នាក់។ ខ្ញុំគឺជាកូនទី៦។ ម្តាយខ្ញុំប្រកបរបរត្បាញ ចំណែកឪពុកខ្ញុំប្រកបរបរធ្វើស្រែចម្ការនិងជាជាងឈើ។ ដើមឆ្នាំ១៩៧៥ ប្រជាជនក្នុងភូមិរបស់ខ្ញុំទាំងអស់បានភៀសខ្លួនចេញពីភូមិដើម្បីគេចពីគ្រាប់ផ្លោង។ ម្តាយរបស់ខ្ញុំត្រូវបានឪពុកខ្ញុំ
សេចក្តីស្រលាញ់រវាងម្តាយនិងកូនស្រីមានភាពជ្រាលជ្រៅណាស់។ សេចក្តីស្រលាញ់មានឥទ្ធិពល ហើយមិនអាចរលាយសាបសូន្យបានទេ ទោះជាមានភាពមិនអនុគ្រោះក៏ដោយ។ នៅប៉ុន្មានខែចុងក្រោយនាឆ្នាំ១៩៧៥ ដោយស្ថិតនៅក្នុងភាពបែកបាក់និរាសព្រាត់ប្រាសក្នុងក្រុមគ្រួសារ ផំ សារុន នៅសល់ម្តាយនិងកូនស្រីម្នាក់ស្ថិតនៅក្នុងបន្ទុករបស់ខ្លួន។ សារុន គឺជាសរសៃឈាមជីវិតសម្រាប់អ្នកទាំងពីរ។
ខ្ញុំកើតនៅឆ្នាំ១៩៨១ គឺពីរឆ្នាំក្រោយការដួលរលំនៃរបបខ្មែរក្រហម។ ឪពុកម្តាយនិងជីដូនរបស់ខ្ញុំធ្លាប់និយាយថា ខ្ញុំសំណាងល្អណាស់ ដែលកើតក្រោយរបបវាលពិឃាត មិនបានជួបប្រទះនឹងការលំបាកវេទនាដូចជារូបគាត់។ កាលណោះ ខ្ញុំទើបតែមានអាយុប្រមាណ៥ឬ៦ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំមិនទាន់យល់អំពីអ្វីដែលឪពុកម្តាយ និងជីដូន
ខ្ញុំមានស្រុកកំណើតនៅភូមិព្រែកសំរោង ឃុំកោះធំ ស្រុកកោះធំខេត្តកណ្តាល។ ខ្ញុំកើតនៅឆ្នាំ១៩៨០ ពោលគឺ ក្រោយពេលដែលរបបព្រៃផ្សៃនៅប្រទេសកម្ពុជាវិនាសសាបសូន្យទៅ។ ទោះបីជាខ្ញុំកើតមិនទាន់ និងមិនបានឃើញនូវសោកនាដកម្មនៃរបបនោះ ដោយផ្ទាល់ក៏ដោយ ក៏ឯកសារនានានិងឪពុកម្តាយខ្ញុំបានប្រាប់ខ្ញុំឲ្យដឹងថា នៅឆ្នាំ១៩៧៥
ខ្ញុំចម្រើនវ័យនៅក្នុងភូមិស្វាយមាស ឃុំវិហារសួគ៌ ស្រុកខ្សាច់កណ្តាល ខេត្តកណ្តាល។ កាលពីខ្ញុំនៅក្មេងឲ្យតែដល់ខែរងាជាទម្លាប់រៀងរាល់ព្រឹកព្រលឹម ខ្ញុំតែងឃើញអ្នកស្រុកនាំគ្នាបំពក់ភ្នក់ភ្លើងដើម្បីកំដៅខ្លួនបន្ថយភាពរងា។ ខ្ញុំនិងក្មេងៗដទៃទៀតនៅក្នុងភូមិ រត់ប្រឡែងគ្នាលេងជុំវិញភ្នក់ភ្លើងដោយមានកាន់បាយកកអង្ករក្រហមមួយដុំជាមួយនឹង
ឆ្លងតាមការតាមដានគ្រប់ទស្សនាវដ្តីស្វែងរកការពិត និងឆ្លងតាមការស្រាវជ្រាវសៀវភៅជាច្រើនពាក់ព័ន្ធនឹងរបបប្រល័យពូជសាសន៍ នាងខ្ញុំយល់ឃើញតាមទស្សនៈខ្លួនឯងផ្ទាល់ថា វីរបុរសដឹកនាំក្នុងរបបប្រល័យពូជសាសនដ៏មហិមា មហាអស្ចារ្យ មហាលោតផ្លោះនោះឆ្លើយថា គាត់មិនបានដឹងថាមានការកាប់សម្លាប់រង្គាល
ខ្ញុំបាទឈ្មោះ យិន ណូត អនុប្រធានមន្ទីរសាលាស្រុកកំពង់ត្រាច ខេត្តកំពត សូមថ្លែងអំណរគុណដល់លោកនាយក និងសហការី ដែលបានយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការផ្សព្វផ្សាយ ក៏ដូចការផ្ញើទស្សនាវដ្តី «ស្វែងរកការពិត» ដល់សាលាស្រុកយើងខ្ញុំគ្រប់លេខ។ ខ្ញុំបាទ ក៏ដូចមន្ត្រីរាជការដទៃទៀត បានអានតាមដានយកចិត្តទុកដាក់
ឆ្នាំនេះខ្ញុំមានអាយុ១៨ឆ្នាំហើយ។ នៅពេលដែលខ្ញុំប្រារឰពិធីបុណ្យខួបកំណើត ខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយបំផុត។ ខ្ញុំសប្បាយរីករាយ ពីព្រោះតែខ្ញុំបានទទួលអំណោយខួបកំណើតជាច្រើនពីសំណាក់មិត្តភក្តិ បងប្អូនឪពុកម្តាយ ហើយអ្នកទាំងអស់ថែមទាំងបានផ្តល់នូវពេលវេលាដ៏មានសេចក្តីសុខសម្រាប់រូបខ្ញុំនាថ្ងៃបុណ្យ
ខ្ញុំបាទឈ្មោះ អ៊ាន ធិន កើតនៅថ្ងៃទី១១ កញ្ញា ១៩៥២ នៅភូមិអន្លង់ឃ្លាំង ឃុំប្រឡាយ ស្រុកស្ទោង ខេត្តកំពង់ធំ។ សូមគោរពចំពោះលោក ឆាំង យុ នាយកការផ្សាយទស្សនាវដ្តីស្វែងរកការពិត ព្រមទាំងសហការីទាំងអស់ ជាទីស្រលាញ់។
កាលពីខ្ញុំមានអាយុប្រហែល១២ឆ្នាំ ជារឿយៗខ្ញុំតែងតែឃើញម៉ាក់របស់ខ្ញុំអុជធូបសែននំចំណីនិងម្ហូបអាហារនៅមុខរូបថតបុរសចាស់ម្នាក់រាល់ថ្ងៃសីល និងថ្ងៃបុណ្យទានផ្សេងៗ។ ខ្ញុំចេះតែឆ្ងល់ថាមនុស្សនៅក្នុងរូបថតនោះជានរណា។ ខ្ញុំក៏សួរម៉ាក់អំពីមនុស្សម្នាក់នោះ។ ម៉ាក់ប្រាប់ថា នោះគឺជាកុងរបស់ខ្ញុំ។ គាត់ឈ្មោះ ទុយ ជក់ ស្លាប់តាំង
អៀង សារី បានធ្វើរបាយការណ៍មួយនៅចំពោះមុខសមាជិកការិយាល័យនយោបាយនៃរណសិរ្សរួបរួមជាតិកម្ពុជា ដើម្បីបញ្ជាក់ពីស្ថានភាពចិត្តគំនិតរបស់ «បណ្តាសមមិត្ត» គាត់ដែលកំពុងប្រយុទ្ធតស៊ូនៅខាងក្នុងប្រទេស។ សម្តេច សីហនុ បានមានព្រះបន្ទូលក្នុងការសន្ទនាមួយ ប្រាប់លោក ហ្សង់ ឡាគូទៀ (Jean Lacouture) ថា អៀង សារី
លោកពូ គីវ គាវ បើរស់នៅដល់សព្វថ្ងៃមានអាយុប្រមាណ៧៨ឆ្នាំហើយ ស្រុកកំណើតរបស់គាត់នៅ ឆាត់អោ ស្រុកបទុមសាគរ ខេត្តកោះកុង។ ពុំមាននរណាម្នាក់បានដឹងថា ឪពុកម្តាយបងប្អូនរបស់គាត់ឈ្មោះអ្វី និងមានប៉ុន្មាននាក់នោះទេ។ ឪពុកចិញ្ចឹមរបស់គាត់ឈ្មោះលោកតា មៀច (ស្លាប់) ស្រុកកំណើតនៅភូមិអង្គរនាប ឃុំត្រាំកក់ ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ បច្ចុប្បន្ននេះ។ សម័យអាណានិគមបារាំងត្រួតត្រា
ជាបឋម ខ្ញុំសូមឱកាសបន្តិចដើម្បីជម្រាបជូនលោកនាយកថា ខ្ញុំមានកិត្តិយស និងមានវាសនាដោយបានទទួលនូវការផ្តល់នូវសៀវភៅល្អៗជាច្រើនដែលបានរៀបចំដោយមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា តាមរយៈលោក ទេព ម៉េងឃាន។ សៀវភៅទាំងអស់នេះ មានជាអាទិ៍ ទស្សនាវដ្តីស្វែងរកការពិតចាប់ពីលេខទី១ ខែមករា ឆ្នាំ២០០០ រហូតដល់បច្ចុប្បន្ននិងបន្តទៅទៀត, សៀវភៅ «មុនដំបូងខ្មែរក្រហម
តាំងពីខ្ញុំដឹងក្តីមក ខ្ញុំមិនដែលបានឃើញជីដូនជីតារបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំឃើញតែម៉ាក់និងប៉ារបស់ខ្ញុំតែប៉ុណ្ណោះ។ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំរស់នៅក្នុងទីរួមស្រុកស្វាយស៊ីសុផុន ខេត្តបាត់ដំបង (បច្ចុប្បន្នខេត្តបន្ទាយមានជ័យ)។ គាត់ទាំងពីរ គឺជាអាជីវករលក់ដូរនៅក្នុងទីរួមខេត្តនេះ។ គាត់ទាំងពីរត្រូវងើបទៅផ្សារតាំងពីព្រលឹមទល់ព្រលប់ទើបត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។
ខ្ញុំទើបតែបានស្គាល់ទស្សនាវដ្តីរបស់លោកតាមរយៈមិត្តភក្តិម្នាក់។ ខ្ញុំបានអានទស្សនាវដ្តីរបស់លោក «ស្វែងរកការពិត» លេខ២១ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០១ ទំព័រ៣៩ ដែលនិពន្ធដោយលោក ហ៊ុយ វណ្ណៈ។ ត្រង់អត្ថបទមួយ «ប្រវត្តិសង្ខេបរបស់ ខៀវ សំផន ដែលមានថ្ងៃ-ខែ-ឆ្នាំ មិនស្របនឹងព្រឹត្តិការណនៃជីវិតរបស់គាត់ពីឆ្នាំ១៩៥៤ដល់ឆ្នាំ១៩៦០។
ទស្សនាវដ្តីនៃមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
ចំណងជើងវិទ្យុ
ឯកសារវីដេអូ
ឯកសារវីដេអូ
កម្រងរូបថត