ទំព័រស្រាវជ្រាវគ្រួសារ
តើខ្មែរក្រហមសម្លាប់រង្គាលឬសម្លាប់ផ្តាច់ពូជ? ថ្ងៃ១៧ មេសា ១៩៧៥ គេថាភ្នំពេញត្រូវបានរំដោះ កាលនោះខ្ញុំទើបមានអាយុប្រហែល១១ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ កន្លះខែក្រោយថ្ងៃរំដោះ ខ្ញុំបានឃើញអ្នកភ្នំពេញបានមកដល់ភូមិខ្ញុំជាបន្តបន្ទាប់យ៉ាងច្រើនកុះករ។ ខ្ញុំនិងកេ្មងៗដទៃទៀតបានឈរចាំមើលដោយមិនយល់នូវហេតុការណ៍អ្វីឡើយ ដោយខ្លះរុញស៊ីក្លូ ម៉ូតូ និងកូនឡានតូចៗ។ យើងមិនឃើញមានអីវ៉ាន់ច្រើនប៉ុន្មានទេ
ទោះបីជាពេលវេលាវិវឌ្ឍទៅមុខជិត៣០ឆ្នាំក៏ពិតមែន តែរឿងដែលធ្វើឲ្យប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទទួលរងការឈឺចាប់នោះពិតជាគ្មានថ្ងៃបំភ្លេចបានឡើយ។ គ្មាននរណាម្នាក់យល់បានឬក៏ដឹងជាមុនថា ប្រទេសកម្ពុជានឹងក្លាយទៅជាប្រទេសដែលគ្រប់គ្រងទៅដោយចោរព្រៃខ្មែរក្រហមនៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧៥-៧៩ឡើយ។ ខ្មែរគ្រប់គ្នាក៏បានយល់ក្រោយពេលដែលរបបសេរីនិយមរបស់លោក លន់ នល់ ដួលរលំ តែអ្វីៗសុទ្ធតែជារឿងប្រែប្រួលធ្វើឲ្យខក
ខ្ញុំបាទឈ្មោះ លន់ ប៊ុនណាត មានសមាជិកគ្រួសារបីនាក់ដែលត្រូវជា (បងប្រុស បងស្រី និង ក្មួយស្រី) ដែលបានបាត់ខ្លួនក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម ដូចមានរៀបរាប់ខាងក្រោម៖
ខ្ញុំកើតនៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៥ នៅស្រុកសូទ្រនិគម (ដំដែក) ខេត្តសៀមរាប។ ឆ្នាំ១៩៨១ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបានប្តូរទីលំនៅមករស់នៅខេត្តស្ទឹងត្រែង។ រយៈពេលជាងប្រាំឆ្នាំដែលខ្ញុំរស់នៅខេត្តសៀមរាប រឿងមួយដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំចាំមិនភ្លេចនោះគឺរឿងប៉ាខ្ញុំ។ ប៉ាបានបាត់ខ្លួននៅទីនោះយ៉ាងអាណោចអាធ័មបំផុត សូម្បីរូបខ្ញុំផ្ទាល់
ក្នុងចំណោមផ្លែឈើទាំងអស់នៅលើពិភពលោក ខ្ញុំចូលចិត្តផ្លែផ្លាំជាងផ្លែឈើណាៗទាំងអស់ (ផ្លាំជាដំណាំហូបផ្លែមួយប្រភេទដុះនៅប្រទេសចិន)។ ខ្ញុំមានចំណូលចិត្តលម្អៀងបែបនេះតាំងតែពីខ្ញុំនៅជាសិស្សបឋមសិក្សា គឺនៅក្នុងសម័យបដិវត្តន៍វប្បធម៌នៅប្រទេសចិន។ កាលខ្ញុំនៅជាកុមារ នៅក្នុងសួនដំណាំមុខផ្ទះខ្ញុំមានដើមផ្លាំចំនួនប្រាំដើម។
ជារៀងរាល់ឆ្នាំនៅថ្ងៃបុណ្យកាន់បិណ្ឌចូលមកដល់ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបាននាំគ្នារៀបចំចង្ហាន់ជាច្រើនមានដូចជាបាយ សម្ល បង្អែមផ្លែឈើ នំនែកនិងទៀនធូបយកទៅវត្តដើម្បីប្រគេនដល់ព្រះសង្ឃដែលគង់នៅតាមទីវត្តអារាម។ ម៉ាក់តែងតែប្រាប់ខ្ញុំជារឿយៗថា ការយកម្ហូបអាហារទៅវត្តដើម្បីឧទ្ទិសកុសលទៅដល់ជីដូនជីតា
ខ្ញុំជាកូនច្បងនៅក្នុងគ្រួសារមួយដែលមានសមាជិក៦នាក់ៈ លោកយាយរបស់ខ្ញុំ ម៉ាក់របស់ខ្ញុំ ខ្លួនខ្ញុំ និងប្អូនស្រីប្រុសរបស់ខ្ញុំ៣នាក់ (ប៉ារបស់ខ្ញុំស្លាប់នៅឆ្នាំ១៩៨៩)។ ម៉ាក់របស់ខ្ញុំជាអាជីវករ។ ប្អូនៗរបស់ខ្ញុំនៅរៀននៅឡើយ។ ក្នុងជីវភាពដ៏សមរម្យ យើងទាំងអស់គ្នារស់នៅប្រកបដោយសុភមង្គលនិងឯករាជ្យភាព។
កាលពីរដូវភ្ជុំបិណ្ឌដែលទើបតែកន្លងទៅថ្មីៗនេះ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបានធ្វើម្ហូបអាហារយកទៅប្រគេនព្រះសង្ឃនៅវត្តតាភេម នៅក្នុងស្រុកអង្គស្នួល ខេត្តកំពង់ស្ពឺ និងវត្ត៤ទៀតនៅក្នុងខេត្តកំពង់ធំ និងកំពង់ចាម ដើម្បីឧទ្ទិសកុសលទៅឲ្យញាតិសន្តានដែលបានស្លាប់ទៅ ជាពិសេសឧទ្ទិសកុសលទៅដល់លោកតា និងពូរបស់ខ្ញុំដែលបាន
ម្តាយរបស់ខ្ញុំឈ្មោះ ជុំ សារិន ជាម្តាយមួយរូបដែលមានព្រហ្មវិហារធម៌ចំពោះកូនៗ។ ទោះបីម្តាយខ្ញុំមានវ័យចំណាស់ទៅហើយក្តី ក៏គាត់នៅមានការចងចាំល្អ និងនៅតែរស់រវើកក្នុងការងាររកប្រាក់កម្រៃចិញ្ចឹមកូនៗទាំងអស់ ឲ្យបានរៀនបានសូត្ររហូតដល់មានការងារធ្វើគ្រប់ៗគ្នា។
ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៣ សង្គ្រាមរវាងរដ្ឋាភិបាល លន់ នល់ និងខ្មែរក្រហមកាន់តែវឹកវរខ្លាំងឡើងៗ។ គ្រប់ប្រព័ន្ធគមនាគមន៍ និងជំនួញទាំងក្នុងនិងក្រៅប្រទេសត្រូវកាត់ផ្តាច់។ លុះដល់ថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ខ្មែរក្រហមដណ្តើមអំណាចបានទាំងស្រុងនៅក្នុងកណ្តាប់ដៃ។ ប្រជាជនទូទាំងប្រទេសសប្បាយរីករាយ ហើយអបអរសាទរនឹងកងទ័ព
ខ្ញុំកើតនៅភូមិព្រែកតាកូវ (អតីតភូមិព្រែកថោង) ស្រុកខ្សាច់កណ្តាល ខេត្តកណ្តាល។ ខ្ញុំមានបងប្អូន៨នាក់។ ខ្ញុំគឺជាកូនទី៦។ ម្តាយខ្ញុំប្រកបរបរត្បាញ ចំណែកឪពុកខ្ញុំប្រកបរបរធ្វើស្រែចម្ការនិងជាជាងឈើ។ ដើមឆ្នាំ១៩៧៥ ប្រជាជនក្នុងភូមិរបស់ខ្ញុំទាំងអស់បានភៀសខ្លួនចេញពីភូមិដើម្បីគេចពីគ្រាប់ផ្លោង។ ម្តាយរបស់ខ្ញុំត្រូវបានឪពុកខ្ញុំ
សេចក្តីស្រលាញ់រវាងម្តាយនិងកូនស្រីមានភាពជ្រាលជ្រៅណាស់។ សេចក្តីស្រលាញ់មានឥទ្ធិពល ហើយមិនអាចរលាយសាបសូន្យបានទេ ទោះជាមានភាពមិនអនុគ្រោះក៏ដោយ។ នៅប៉ុន្មានខែចុងក្រោយនាឆ្នាំ១៩៧៥ ដោយស្ថិតនៅក្នុងភាពបែកបាក់និរាសព្រាត់ប្រាសក្នុងក្រុមគ្រួសារ ផំ សារុន នៅសល់ម្តាយនិងកូនស្រីម្នាក់ស្ថិតនៅក្នុងបន្ទុករបស់ខ្លួន។ សារុន គឺជាសរសៃឈាមជីវិតសម្រាប់អ្នកទាំងពីរ។
ខ្ញុំកើតនៅឆ្នាំ១៩៨១ គឺពីរឆ្នាំក្រោយការដួលរលំនៃរបបខ្មែរក្រហម។ ឪពុកម្តាយនិងជីដូនរបស់ខ្ញុំធ្លាប់និយាយថា ខ្ញុំសំណាងល្អណាស់ ដែលកើតក្រោយរបបវាលពិឃាត មិនបានជួបប្រទះនឹងការលំបាកវេទនាដូចជារូបគាត់។ កាលណោះ ខ្ញុំទើបតែមានអាយុប្រមាណ៥ឬ៦ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំមិនទាន់យល់អំពីអ្វីដែលឪពុកម្តាយ និងជីដូន
ខ្ញុំមានស្រុកកំណើតនៅភូមិព្រែកសំរោង ឃុំកោះធំ ស្រុកកោះធំខេត្តកណ្តាល។ ខ្ញុំកើតនៅឆ្នាំ១៩៨០ ពោលគឺ ក្រោយពេលដែលរបបព្រៃផ្សៃនៅប្រទេសកម្ពុជាវិនាសសាបសូន្យទៅ។ ទោះបីជាខ្ញុំកើតមិនទាន់ និងមិនបានឃើញនូវសោកនាដកម្មនៃរបបនោះ ដោយផ្ទាល់ក៏ដោយ ក៏ឯកសារនានានិងឪពុកម្តាយខ្ញុំបានប្រាប់ខ្ញុំឲ្យដឹងថា នៅឆ្នាំ១៩៧៥
ខ្ញុំចម្រើនវ័យនៅក្នុងភូមិស្វាយមាស ឃុំវិហារសួគ៌ ស្រុកខ្សាច់កណ្តាល ខេត្តកណ្តាល។ កាលពីខ្ញុំនៅក្មេងឲ្យតែដល់ខែរងាជាទម្លាប់រៀងរាល់ព្រឹកព្រលឹម ខ្ញុំតែងឃើញអ្នកស្រុកនាំគ្នាបំពក់ភ្នក់ភ្លើងដើម្បីកំដៅខ្លួនបន្ថយភាពរងា។ ខ្ញុំនិងក្មេងៗដទៃទៀតនៅក្នុងភូមិ រត់ប្រឡែងគ្នាលេងជុំវិញភ្នក់ភ្លើងដោយមានកាន់បាយកកអង្ករក្រហមមួយដុំជាមួយនឹង
ឆ្លងតាមការតាមដានគ្រប់ទស្សនាវដ្តីស្វែងរកការពិត និងឆ្លងតាមការស្រាវជ្រាវសៀវភៅជាច្រើនពាក់ព័ន្ធនឹងរបបប្រល័យពូជសាសន៍ នាងខ្ញុំយល់ឃើញតាមទស្សនៈខ្លួនឯងផ្ទាល់ថា វីរបុរសដឹកនាំក្នុងរបបប្រល័យពូជសាសនដ៏មហិមា មហាអស្ចារ្យ មហាលោតផ្លោះនោះឆ្លើយថា គាត់មិនបានដឹងថាមានការកាប់សម្លាប់រង្គាល
ខ្ញុំបាទឈ្មោះ យិន ណូត អនុប្រធានមន្ទីរសាលាស្រុកកំពង់ត្រាច ខេត្តកំពត សូមថ្លែងអំណរគុណដល់លោកនាយក និងសហការី ដែលបានយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការផ្សព្វផ្សាយ ក៏ដូចការផ្ញើទស្សនាវដ្តី «ស្វែងរកការពិត» ដល់សាលាស្រុកយើងខ្ញុំគ្រប់លេខ។ ខ្ញុំបាទ ក៏ដូចមន្ត្រីរាជការដទៃទៀត បានអានតាមដានយកចិត្តទុកដាក់
ឆ្នាំនេះខ្ញុំមានអាយុ១៨ឆ្នាំហើយ។ នៅពេលដែលខ្ញុំប្រារឰពិធីបុណ្យខួបកំណើត ខ្ញុំពិតជាមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយបំផុត។ ខ្ញុំសប្បាយរីករាយ ពីព្រោះតែខ្ញុំបានទទួលអំណោយខួបកំណើតជាច្រើនពីសំណាក់មិត្តភក្តិ បងប្អូនឪពុកម្តាយ ហើយអ្នកទាំងអស់ថែមទាំងបានផ្តល់នូវពេលវេលាដ៏មានសេចក្តីសុខសម្រាប់រូបខ្ញុំនាថ្ងៃបុណ្យ
ខ្ញុំបាទឈ្មោះ អ៊ាន ធិន កើតនៅថ្ងៃទី១១ កញ្ញា ១៩៥២ នៅភូមិអន្លង់ឃ្លាំង ឃុំប្រឡាយ ស្រុកស្ទោង ខេត្តកំពង់ធំ។ សូមគោរពចំពោះលោក ឆាំង យុ នាយកការផ្សាយទស្សនាវដ្តីស្វែងរកការពិត ព្រមទាំងសហការីទាំងអស់ ជាទីស្រលាញ់។
កាលពីខ្ញុំមានអាយុប្រហែល១២ឆ្នាំ ជារឿយៗខ្ញុំតែងតែឃើញម៉ាក់របស់ខ្ញុំអុជធូបសែននំចំណីនិងម្ហូបអាហារនៅមុខរូបថតបុរសចាស់ម្នាក់រាល់ថ្ងៃសីល និងថ្ងៃបុណ្យទានផ្សេងៗ។ ខ្ញុំចេះតែឆ្ងល់ថាមនុស្សនៅក្នុងរូបថតនោះជានរណា។ ខ្ញុំក៏សួរម៉ាក់អំពីមនុស្សម្នាក់នោះ។ ម៉ាក់ប្រាប់ថា នោះគឺជាកុងរបស់ខ្ញុំ។ គាត់ឈ្មោះ ទុយ ជក់ ស្លាប់តាំង
ទស្សនាវដ្តីនៃមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
ចំណងជើងវិទ្យុ
ឯកសារវីដេអូ
ឯកសារវីដេអូ
កម្រងរូបថត