«កាលអាយុប្រហែល១៧ឆ្នាំ ខ្ញុំធ្លាប់បានចាប់ព្រះហស្ដសម្ដេចតាពេលព្រះអង្គយាងមកបុរីអូរស្វាយ។ មិនយូរប៉ុន្មាន សង្គ្រាមបានកើតឡើង និងមានការទម្លាក់គ្រាប់បែកចំពេលខ្ញុំកំពុងរៀបការ។ ក្រោយមក ខ្មែរក្រហមបានចាប់ប្ដីខ្ញុំយកទៅវាយសម្លាប់ ខណៈខ្ញុំកំពុងមានផ្ទៃពោះកូនដំបូង៩ខែ។ រឿងរ៉ាវឈឺចាប់នេះ នៅតែដកជាប់ក្នុងចិត្តខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចបានឡើយ»។ ខ្ញុំឈ្មោះ ឆាយ លាង អាយុ៧២ឆ្នាំ មានស្រុកកំណើតនៅខេត្តកណ្ដាល
នៅព្រឹកថ្ងៃទី២៨ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៦ អដ្ឋិធាតុលោក អ៊ឹង សុខា ដែលតម្កល់នៅហោអដ្ឋិធាតុនៃមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា ត្រូវបានអ្នកស្រី ជា ធីតា និងក្រុមគ្រួសារមកថ្វាយបង្គំសុំខមាទោស និងនិមន្តព្រះបវរសត្ថា ហួរ សារិទ្ធ ព្រះរាជាគណៈថ្នាក់ចត្វា
«ក្នុងវ័យ១៤ឆ្នាំ ខ្ញុំត្រូវបែកចេញពីឪពុកម្ដាយទៅរស់នៅកងកុមារ ឃ្វាលក្របីរាប់រយក្បាល និងឃើញឆ្អឹងមនុស្សពាសពេញព្រៃ។ ថ្វីបើឪពុកខ្ញុំត្រូវខ្មែរក្រហមសម្លាប់ទម្លាក់ចូលអណ្ដូង និងបងស្រីបាត់ខ្លួន ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចរួចផុតពីការយកទៅសម្លាប់រហូតដល់៣លើក ដោយសារភាពស្មោះត្រង់ ការខិតខំធ្វើការ និងចេះគូរគំនូរទង់ជាតិឱ្យមេខ្មែរក្រហម»។ ខ្ញុំឈ្មោះ សាន់ សាវុធ បច្ចុប្បន្នអាយុ៦៨ឆ្នាំ មានស្រុកកំណើតនៅភូមិគ្រោះ
ខ្ញុំឈ្មោះ ស៊ុំ អូន អាយុ៦៣ឆ្នាំ កើតនៅក្នុងភូមិរំដេង (បច្ចុប្បន្នភូមិចង្គំកណ្ដាល) ឃុំទន្លូង ស្រុកមេមត់ ខេត្តកំពង់ចាម។ បច្ចុប្បន្ន ខ្ញុំរស់នៅភូមិជំនុំពល ឃុំជាំតាម៉ៅ ស្រុកមេមត់ ខេត្តត្បូងឃ្មុំ។ ខ្ញុំមានឪពុកឈ្មោះ
ខ្ញុំឈ្មោះ ម៉េង កុល អាយុ៦៧ឆ្នាំ រស់នៅភូមិព្រៃអង្គុញ ឃុំព្រៃកណ្តៀង ស្រុកពាមរក៍ ខេត្តព្រៃវែង។ នៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហម ប្រធានកងចាត់តាំងខ្ញុំឱ្យធ្វើការនៅក្នុងកងកុមារដោយមានភារកិច្ចកាប់ដើមទន្ទ្រានខែត្រ និងធ្វើជីលេខ១។ ការធ្វើជីលេខ១ គឺត្រូវកើបលាមកមនុស្សនៅតាមផ្ទះយកមកហាលឱ្យស្ងួតដើម្បីលាយជាមួយដើមទន្ទ្រានខែត្រធ្វើជី។ កាលនោះ ទោះបីជាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខ្ពើមលាមកយ៉ាងណា
ខ្ញុំឈ្មោះ ផែង យ៉ង់ អាយុ៧០ឆ្នាំ ប្រកបមុខរបរធ្វើស្រែ បច្ចុប្បន្នរស់នៅភូមិភគ្គនេស្ស សង្កាត់តាកោ ក្រុងព្រៃវែង ខេត្តព្រៃវែង។ កាលពីសម័យសង្គមរាស្ត្រនិយម ខ្ញុំគឺជាសិស្សរៀនថ្នាក់ទី៧។ នៅចន្លោះឆ្នាំ១៩៧២ ដល់ ឆ្នាំ១៩៧៣ ខ្ញុំបានបួសជាព្រះសង្ឃនៅវត្តវិហារសួគ៌។