ជារៀងរាល់យប់ ជាពិសេសនៅពេលមេឃចុះត្រជាក់ ខ្ញុំតែងតែនឹកឃើញដល់កូនប្រុសដែលបានសម្រាកជារៀងរហូតនៅលើទឹកដីប្រាសាទព្រះវិហារដ៏សក្ដិសិទ្ធិ។ អ្នកស្រី ឡាំ វង ម្តាយរបស់វីរកងទ័ពកម្ពុជាឈ្មោះ វរសេនីយ៍ត្រី ហេង កំសាន្ត បានរៀបរាប់រឿងរ៉ាវរបស់ខ្លួនដែលជាស្ត្រីមេម៉ាយ និងអនុស្សាវរីយ៍ជាមួយកូនប្រុសដូចខាងក្រោម៖ នាងខ្ញុំឈ្មោះ ឡាំ វង
កាលពីថ្ងៃទី២២ ខែមេសា ឆ្នាំ២០២៦ លោក ពឹក ផល្លា ជាមេភូមិរង ភូមិឈួល នៅក្នុងឃុំស្រែហ៊ុយ ស្រុកកោះញែក ខេត្តមណ្ឌលគិរី បានដឹកនាំក្រុមបុរាណវិទូមកពីមន្ទីរវប្បធម៌និងវិចិត្រសិល្បៈ ចុះពិនិត្យទីតាំងគ្រឹះប្រាសាទបុរាណ ស្ថិតនៅតំបន់ថងប្រាំង ដែលមានចម្ងាយប្រហែល១០គីឡូម៉ែត្រ
នៅវេលាម៉ោង ៨ព្រឹកថ្ងៃទី ២២ ខែមេសា ឆ្នាំ២០២៦ មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារខេត្តតាកែវ បានរៀបការវេទិកាថ្នាក់រៀនស្តីពីប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរក្រហម តាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ជាមួយសិស្សានុសិស្សមកពីវិទ្យាល័យជាស៊ីមតាកែវ ចំនួន៨នាក់។ វេទិកាថ្នាក់រៀន ត្រូវបានរៀបចំឡើងដែលមានសកម្មភាពចម្បងៗចំនួនពីរគឺ ការធ្វើបទបង្ហាញតាមប្រព័ន្ធអនឡាញជាមួយលោក ផេង ពង្សរ៉ាស៊ី
ខ្ញុំបានរៀបការនៅអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៧០ និងមានកូនប្រុសម្នាក់។ ខ្ញុំរស់នៅជាមួយប្តីរបស់ខ្ញុំជាទាហាន និងឈរជើងនៅបន្ទាយដោះកញ្ជរ ដែលជាបន្ទាយទាហានធំរបស់ លន់ នល់ នៅតាមបណ្តោយផ្លូវជាតិលេខ៤ ក្នុងខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ បន្ទាយទាហាននេះ កសាងឡើងតាំងពីសម័យសម្តេចតា (សម្តេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ) នៅគ្រប់គ្រងប្រទេស។
ខ្ញុំឈ្មោះ វ័រ សាម៉ៃ អាយុ៦៧ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃគឺជាអនុភូមិត្រោក ឃុំស្វាយធំ ស្រុកស្វាយជ្រំ ខេត្តស្វាយរៀង។ នៅពេលខ្មែរក្រហមឡើងគ្រប់គ្រងអំណាច នៅថ្ងៃទី១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ខ្ញុំនៅវ័យជំទង់។ ខ្មែរក្រហមចាត់តាំងខ្ញុំឱ្យចូលកងចល័ត រួចហើយបញ្ជូនទៅលើកប្រពន្ធភ្លឺសែ្រនៅឃុំក្រោលគោ
ខ្ញុំឈ្មោះ ម៉ៅ ចន អាយុ៧៥ឆ្នាំ (ក្នុងឆ្នាំ២០២១) រស់នៅភូមិបាសាក់ ឃុំបាសាក់ ស្រុកស្វាយជ្រំ ខេត្តស្វាយរៀង។ កាលពីក្មេងខ្ញុំមិនបានរៀនសូត្រទេ។ ខ្ញុំនៅឃ្វាលក្របី និងជួយធ្វើការងារឪពុកម្តាយនៅផ្ទះរហូតដល់ខ្ញុំរៀបការប្តីដែលរស់នៅក្នុងភូមិជាមួយគ្នា។ នៅអំឡុងឆ្នាំ១៩៧០ ក្នុងភូមិរបស់ខ្ញុំមិនមានសុវត្ថិភាពទេ ព្រោះកងទ័ពធីវគី