ម៉ែ សំឡាន ៖ ភៀសខ្លួនព្រោះកងទ័ពថៃយកទូកុងតឺន័រមកដាក់នៅជាប់ផ្ទះ
ខ្ញុំឈ្មោះ ម៉ែ សំឡាន អាយុ៧៣ឆ្នាំ កើតនៅភូមិអូរតាទាត់ ឃុំសំរុង ស្រុកព្រៃនប់ ខេត្តព្រះសីហនុ។ បច្ចុប្បន្ន ខ្ញុំរស់នៅភូមិកណ្ដាល ឃុំថ្មដា ស្រុកវាលវែង ខេត្តពោធិ៍សាត់។ ខ្ញុំមានឪពុកឈ្មោះ ឆាយ
ខ្ញុំឈ្មោះ ម៉ែ សំឡាន អាយុ៧៣ឆ្នាំ កើតនៅភូមិអូរតាទាត់ ឃុំសំរុង ស្រុកព្រៃនប់ ខេត្តព្រះសីហនុ។ បច្ចុប្បន្ន ខ្ញុំរស់នៅភូមិកណ្ដាល ឃុំថ្មដា ស្រុកវាលវែង ខេត្តពោធិ៍សាត់។ ខ្ញុំមានឪពុកឈ្មោះ ឆាយ
ខ្ញុំឈ្មោះ ផាន់ ចរិយា មានអាយុ៤៩ឆ្នាំ កើតនៅក្នុងឃុំបឹងខ្នារ ស្រុកបាកាន ខេត្តពោធិ៍សាត់។ បច្ចុប្បន្ន ខ្ញុំរស់នៅក្នុងភូមិសង្គមថ្មី ឃុំថ្មដា ស្រុកវាលវែង ខេត្តពោធិ៍សាត់។ ខ្ញុំមានឪពុកឈ្មោះ ផាន់ ម៉ៅ(ស្លាប់)
វាគឺពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនិងងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង នៅពេលរដ្ឋាភិបាលថៃបង្ហាញនូវជំហរយ៉ាងមោះមុតដោយគ្មានភាពអៀនខ្មាស ក្នុងការបំភាន់និងប្រឌិតព័ត៌មានភូតភរយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ដែលអះអាងអំពីជម្លោះព្រំដែនរបស់ខ្លួនជាមួយនឹងប្រទេសកម្ពុជា នៅចំពោះមុខមហាសន្និបាតអង្គការសហប្រជាជាតិ។ ជាសំណាងល្អ សហគមន៍អន្តរជាតិគ្រាន់តែពិនិត្យមើលការពិតជាក់ស្តែងនៅទីតាំងមូលដ្ឋាននានា និងកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រ គឺអាចធ្វើការសន្និដ្ឋានបានប្រកបដោយអំណះអំណាងសមហេតុផលអំពីអ្វីដែលជាតម្រូវការចាំបាច់ ដើម្បីដោះស្រាយជម្លោះព្រំដែនរវាងប្រទេសថៃ និងប្រទេសកម្ពុជាដោយសន្តិវិធី។ មានចំណុចមួយចំនួនដែលអាចចាត់ទុកថាគឺជាការពិត ចំពោះការលើកឡើងរបស់រដ្ឋាភិបាលថៃនៅចំពោះមុខមហាសន្និបាតអង្គការសហប្រជាជាតិ ហើយការពិភាក្សាផ្សេងទៀតគឺអាចចាប់ផ្តើមពីចំណុចទាំងនោះ៖ ទី១)
នាងខ្ញុំឈ្មោះ ឆឹម ភួត អាយុ៤៤ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃរស់នៅភូមិកំណប់ សង្កាត់បន្សាយរាក់ ក្រុងសំរោង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។ ទោះបីជាឆ្លងកាត់ឧបសគ្គ និងការលំបាកយ៉ាងណា ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំតែងតែមានភាពកក់ក្តៅ និងសុភមង្គលជានិច្ច ពីព្រោះខ្ញុំមានប្តីដ៏ល្អម្នាក់ឈ្មោះ ទួន លាន
នៅថ្ងៃទី១ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៦ សិស្សានុសិស្សនៃវិទ្យាល័យអន្លង់វែង ដោយមានការដឹកនាំពីបុគ្គលិកមជ្ឈមណ្ឌលសន្ដិភាពអន្លង់វែង បានធ្វើទស្សនកិច្ចសិក្សាយ៉ាងសកម្មទៅកាន់សារមន្ទីរប្រវត្តិសាស្ត្រផ្ទះតាម៉ុក។ សារមន្ទីរ ផ្ទះតាម៉ុក គឺជាអតីតទីបញ្ជាការដ្ឋាន និងលំនៅឋានរបស់អតីតមេទ័ពខ្មែរក្រហម ឈិត ជឿន ហៅ តាម៉ុក ប្រចាំទិសស្រុកអន្លង់វែង
ទីតាំងមួយស្ថិតក្នុងភូមិរាជានុកូល សង្កាត់ស្ទឹងត្រែង ក្រុងស្ទឹងត្រែង ខេត្តស្ទឹងត្រែង ដែលជាបូជនីយដ្ឋានចងចាំឧក្រិដ្ឋកម្មសម័យខ្មែរក្រហម «ត្រពាំងចោងហោង» ឬ មណ្ឌលឧក្រិដ្ឋកម្ម ត្រពាំងចោងហោង (មន្ទីរសន្តិសុខ ១០៤) ត្រូវបានរដ្ឋបាលខេត្តស្ទឹងត្រែងគ្រោងនឹងស្ថាបនាជា «ស្តូបគោរពវិញ្ញាណក្ខន្ធជនរងគ្រោះ» ក្នុងរបបប្រល័យពូជសាសន៍កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ ហើយប្រែក្លាយទីតាំងនេះ