សិស្សានុសិស្សភាគច្រើន ធ្វើដំណើរទៅសាលារៀនតាមរយៈមធ្យោបាយដូចជា ម៉ូតូ, ឡាន, ឡានក្រុងសាធារណៈ ឬដោយថ្មើរជើង ប៉ុន្តែសិស្សានុសិស្ស រស់នៅតាមបណ្ដាកោះដាច់ស្រយាល ក្នុងស្រុកបុរីអូរស្វាយ សែនជ័យ ត្រូវធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ផ្ទៃជលសានៃទន្លេមេគង្គជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដែលជារឿយៗពោរពេញទៅដោយស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ពីភាពប្រែប្រួលនៃធម្មជាតិ។ នៅក្នុងអត្ថបទនេះ ក្រុមការងារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា សាខាខេត្តស្ទឹងត្រែង
ខ្ញុំឈ្មោះ ចុង ដារ៉ា សូមប្រកាសរកប្អូនប្រុស និងប្អូនស្រីបែកគ្នាក្នុងរបប ប៉ុល ពត ដូចមានឈ្មោះរៀបរាប់ដូចខាងក្រោម៖ ១) ឈ្មោះ ចុង ចិនឈីវ ឈ្មោះហៅក្រៅ ណាយជួយ ភេទប្រុស
អ៊ុយ ទីម ភេទប្រុស អាយុ៧០ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើតនៅក្នុងភូមិដំណាក់ត្រាច ឃុំទួលអំពិល ស្រុកបសេដ្ឋ ខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ បច្ចុប្បន្ន ទឹម រស់នៅក្នុងភូមិទួលត្បែង ឃុំត្រពាំងប្រីយ៍ ស្រុកអន្លង់វែង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។ ទឹម
មុនពេលពលីប្ដីខ្ញុំបានហៅទូរសព្ទមកខ្ញុំ និងនិយាយប្រាប់ថា ពេលឆ្លងឆ្នាំសកលខាងមុខនេះ បងនឹងទៅលេងផ្ទះ។ បងឃ្លាននំបញ្ចុកណាស់ ពេលបងទៅលេងផ្ទះ បងនឹងទិញត្រីរ៉ស់ឱ្យអូនស្លទឹកនំបញ្ចុកឱ្យបងហូប។ បងទិញនំបញ្ចុកគេហូបមិនឆ្ងាញ់សោះ ច្រើនតែបន្លែមិនសូវមានរសជាតិ។ អ្នកស្រី វង្ស កៀ អាយុ៣២ឆ្នាំ មានស្រុកកំណើតនៅភូមិអង្រ្កង ឃុំកន្ទ្រាំង
នៅថ្ងៃទី២៤ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៦ មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជាសាខាខេត្តស្ទឹងត្រែង បានចាប់ផ្តើមប្រតិបត្តិការអូសផែចល័ត «ផែរង់ចាំ និងបណ្ណាល័យបណ្ដែតទឹក» ចំនួន១ ពីផែរង់ចាំអូរស្វាយ ឆ្ពោះទៅកាន់ផែរង់ចាំព្រះរំកិល ស្ថិតនៅមុខវត្តដំរីស ឃុំព្រះរំកិល ស្រុកបុរីអូរស្វាយសែនជ័យ ខេត្តស្ទឹងត្រែង។ កិច្ចការងារនេះត្រូវបានធ្វើឡើង
នៅក្នុងឱកាសទិវាជនភៀសខ្លួនពិភពលោក លោក ឆាំង យុ អ្នករស់រានមានជីវិតពីរបបប្រល័យពូជសាសន៍ និងជានាយកមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា បានសរសេររៀបរាប់ពីបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួននៃជីវិតជាជនភៀសខ្លួនរបស់លោកថា «រវាងនរកនៅថៃ និងឋានសួគ៌នៅហ្វីលីពីន»។ លោក ឆាំង យុ លើកឡើងនេះ បន្ទាប់ពីសារព័ត៌មានថៃបានដកស្រង់សម្តីលោក ប្រាផាស