ខ្ញុំបាទឈ្មោះ កៃ ដុកឡុង សូមប្រកាសរកបងប្អូនដែលបានបាត់ខ្លួននៅប្រទេសកម្ពុជា ឈ្មោះ ឡ អ៊ីុហួយ ហៅ នាវ នាវ (ស្រី) កើតនៅឆ្នាំ១៩៦៦ នៅទីក្រុងភ្នំពេញ ដែលត្រូវជាបងប្អូនជីដូនមួយ។ នៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧៨-១៩៧៩ នាងមានអាយុប្រហែល១២ ឬ១៣ឆ្នាំ។ ឪពុករបស់នាងគឺជាបងប្រុសធំទីពីររបស់ម្តាយខ្ញុំ។

ព័ត៌មានថ្មីៗ

បន្ទាប់ពីសេនាប្រមុខ លន់ នល់ ធ្វើរដ្ឋប្រហារទម្លាក់សម្តេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ នៅថ្ងៃទី១៨ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៧០ យុវជនមួយចំនួននៅក្នុងឃុំក្រូច ស្រុកព្រៃឈរ ខេត្តកំពង់ចាម បានស្ម័គ្រចិត្តចូលបម្រើក្នុងជួរកងទ័ពរំដោះ។ មួយចំនួនទៀតត្រូវរដ្ឋអំណាចមូលដ្ឋានចាប់បង្ខំឲ្យចូលរួម ទោះបីជាសាមីខ្លួនមិនពេញចិត្តក៏ដោយ។

(6-មេសា-2017)

យ៉េង សិរីរ័ត្ន «មនោសញ្ចេតនានៃរូបចម្លាក់» 
កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ខ្ញុំធ្លាប់បានឃើញស្នាដៃសិល្បៈរបស់ ស៊ីរា មួយចំនួន ជា ពិសេសផ្ទាំងគំនូររបស់គាត់។ ជាទូទៅ គំនូរទាំងនេះត្រូវបានគូសឡើងនៅលើផ្ទាំងក្តារបន្ទះធំៗ ដែលពោរពេញទៅដោយគំនិតបង្កប់

(5-មេសា-2017)

លោកតា ស ង៉ិល ជាកូនពៅក្នុងចំណោមបងប្អូន៩នាក់។ លោកតាចាប់កំណើតនៅក្នុងត្រកូលកសិករនៅស្រុកព្រៃកប្បាស ខេត្តតាកែវ ដោយសារមានទំនាស់ដែលឈានដល់អំពើហិង្សាជាមួយបងថ្លៃប្រុស តាង៉ិល បានចាកចេញពីស្រុកកំណើតនៅពេលដែលគាត់មានអាយុ២៣ឆ្នាំ។ គាត់មករស់នៅស្រុកកោះធំ និងបានកសាងក្រុម

(5-មេសា-2017)

យឿម មានអាយុ៥៩ឆ្នាំ ជាអតីតយោធារបស់ខ្មែរក្រហម។ គាត់មានអាយុប្រហែល១៦ ឬ១៧ ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៥។ យឿម បានចូលបម្រើជាកងស្រួច ឬហៅម៉្យាងទៀតថា កងចល័តដែលមានយុវជន និងយុវនារីចូលរួមរាប់ពាន់នាក់ និងបានបែងចែកជាកង ឬជាក្រុមដាច់ពីគ្នា និងធ្វើការងារខុសគ្នា។

(4-មេសា-2017)

ស្ថិតនៅក្នុងវ័យ៥៩ឆ្នាំ អ្នកគ្រូ គូ ម៉ារិន មានទីកំណើតនៅខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ ក្នុងនាមជា នាយិការងវិទ្យាល័យ ហ៊ុន សែន ព្រែកកំពឹស និងជាគ្រូបង្រៀនប្រវត្តិវិទ្យា-ភូមិវិទ្យា អ្នកគ្រូ ម៉ារិន នៅតែព្រួយបារម្ភថា អំពើឃោរឃៅដូចរបបខ្មែរក្រហមអាចនឹងកើតឡើងម្តងទៀត ប្រសិនបើយុវជនជំនាន់ក្រោយមិនត្រូវបានបង្រៀន និងអប់រំអំពីរបបខ្មែរក្រហម។

(3-មេសា-2017)
ព័ត៌មានថ្មីៗ
ទំព័រស្រាវជ្រាវគ្រួសារ
លោកតារបស់ខ្ញុំឈ្មោះ ក្រង តាំងឈន កើតនៅឆ្នាំ១៩២៥ នៅភូមិក្រគរ ឃុំក្រគរ ស្រុកក្រចេះ ខេត្តក្រចេះ។ កាលពីជំនាន់ប៉ុលពតដោយមានការភ័យខ្លាចការកាប់សម្លាប់របស់ខ្មែរក្រហម គាត់ក៏បានប្តូរឈ្មោះទៅជា ទុង សៅ។ ចំណែកប្រពន្ធរបស់គាត់ឈ្មោះ ម៉ុត វឿន។ គាត់មានកូន៦នាក់ ប្រុស៣នាក់និងស្រី៣នាក់។
តើខ្មែរក្រហមសម្លាប់រង្គាលឬសម្លាប់ផ្តាច់ពូជ? ថ្ងៃ១៧ មេសា ១៩៧៥ គេថាភ្នំពេញត្រូវបានរំដោះ កាលនោះខ្ញុំទើបមានអាយុប្រហែល១១ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ កន្លះខែក្រោយថ្ងៃរំដោះ ខ្ញុំបានឃើញអ្នកភ្នំពេញបានមកដល់ភូមិខ្ញុំជាបន្តបន្ទាប់យ៉ាងច្រើនកុះករ។ ខ្ញុំនិងកេ្មងៗដទៃទៀតបានឈរចាំមើលដោយមិនយល់នូវហេតុការណ៍អ្វីឡើយ ដោយខ្លះរុញស៊ីក្លូ ម៉ូតូ និងកូនឡានតូចៗ។ យើងមិនឃើញមានអីវ៉ាន់ច្រើនប៉ុន្មានទេ
ទោះបីជាពេលវេលាវិវឌ្ឍទៅមុខជិត៣០ឆ្នាំក៏ពិតមែន តែរឿងដែលធ្វើឲ្យប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទទួលរងការឈឺចាប់នោះពិតជាគ្មានថ្ងៃបំភ្លេចបានឡើយ។ គ្មាននរណាម្នាក់យល់បានឬក៏ដឹងជាមុនថា ប្រទេសកម្ពុជានឹងក្លាយទៅជាប្រទេសដែលគ្រប់គ្រងទៅដោយចោរព្រៃខ្មែរក្រហមនៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧៥-៧៩ឡើយ។ ខ្មែរគ្រប់គ្នាក៏បានយល់ក្រោយពេលដែលរបបសេរីនិយមរបស់លោក លន់ នល់ ដួលរលំ តែអ្វីៗសុទ្ធតែជារឿងប្រែប្រួលធ្វើឲ្យខក
ខ្ញុំបាទឈ្មោះ លន់ ប៊ុនណាត មានសមាជិកគ្រួសារបីនាក់ដែលត្រូវជា (បងប្រុស បងស្រី និង ក្មួយស្រី) ដែលបានបាត់ខ្លួនក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម ដូចមានរៀបរាប់ខាងក្រោម៖
ខ្ញុំកើតនៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៥ នៅស្រុកសូទ្រនិគម (ដំដែក) ខេត្តសៀមរាប។ ឆ្នាំ១៩៨១ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបានប្តូរទីលំនៅមករស់នៅខេត្តស្ទឹងត្រែង។ រយៈពេលជាងប្រាំឆ្នាំដែលខ្ញុំរស់នៅខេត្តសៀមរាប រឿងមួយដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំចាំមិនភ្លេចនោះគឺរឿងប៉ាខ្ញុំ។ ប៉ាបានបាត់ខ្លួននៅទីនោះយ៉ាងអាណោចអាធ័មបំផុត សូម្បីរូបខ្ញុំផ្ទាល់
ក្នុងចំណោមផ្លែឈើទាំងអស់នៅលើពិភពលោក ខ្ញុំចូលចិត្តផ្លែផ្លាំជាងផ្លែឈើណាៗទាំងអស់ (ផ្លាំជាដំណាំហូបផ្លែមួយប្រភេទដុះនៅប្រទេសចិន)។ ខ្ញុំមានចំណូលចិត្តលម្អៀងបែបនេះតាំងតែពីខ្ញុំនៅជាសិស្សបឋមសិក្សា គឺនៅក្នុងសម័យបដិវត្តន៍វប្បធម៌នៅប្រទេសចិន។ កាលខ្ញុំនៅជាកុមារ នៅក្នុងសួនដំណាំមុខផ្ទះខ្ញុំមានដើមផ្លាំចំនួនប្រាំដើម។
   
ទំព័រស្រាវជ្រាវគ្រួសារ
ទស្សនាវដ្តីនៃមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
ចំណងជើងវិទ្យុ
ឯកសារវីដេអូ
ឯកសារវីដេអូ
កម្រងរូបថត