ខ្ញុំបាទឈ្មោះ កៃ ដុកឡុង សូមប្រកាសរកបងប្អូនដែលបានបាត់ខ្លួននៅប្រទេសកម្ពុជា ឈ្មោះ ឡ អ៊ីុហួយ ហៅ នាវ នាវ (ស្រី) កើតនៅឆ្នាំ១៩៦៦ នៅទីក្រុងភ្នំពេញ ដែលត្រូវជាបងប្អូនជីដូនមួយ។ នៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧៨-១៩៧៩ នាងមានអាយុប្រហែល១២ ឬ១៣ឆ្នាំ។ ឪពុករបស់នាងគឺជាបងប្រុសធំទីពីររបស់ម្តាយខ្ញុំ។

ព័ត៌មានថ្មីៗ

ក្រៅអំពីភាពលំបាកវេទនា និងការបែកបាក់គ្រួសារដែលអ្នកគ្រូ រស់ ណាវី បានជួបប្រទះនៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហម ណាវី ក៏មានមិត្តជិតស្និទ្ធម្នាក់ដែលបានប្រព្រឹត្តិល្អមកលើគាត់នៅក្នុងគ្រាលំបាក ហើយអំពើល្អនេះមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅខ្លាំងណាស់សម្រាប់គាត់ ព្រមទាំងបានជំរុញលើកទឹកចិត្តគាត់ឲ្យមានសង្ឃឹមឡើងវិញ

(19-តុលា-2017)

ក្រមា ជាសំពត់ប្រពៃណីរបស់ប្រជាជនខ្មែរ សម្រាប់ប្រើប្រាស់ក្នុងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ។ ក្រមា ធ្វើឡើងពីសរសៃរអំបោះ ឬសូត្រតាមការនិយម និង តម្រូវការរបស់ប្រជាជន។ យើងអាចយកក្រមាមកប្រើប្រាស់បានច្រើនយ៉ាងដូចជា ស្លៀក ឬរុំដណ្តប់រាងកាយ បង់ក ឆ្នួតក្បាល ជូតមុខជាដើម។

(18-តុលា-2017)

ជាស្ត្រីម៉េមាយដែលទទួលបន្ទុកចិញ្ចឹមកូនប្រុសស្រី៨នាក់ ម្តាយរបស់ខ្ញុំ កែវ សុច មិនដែលត្អូញត្អែរម្តងណាឡើយ ចំពោះអម្រែកគ្រួសារដ៏ធ្ងន់នេះ។ កាលពីជាង១០ឆ្នាំមុន ដោយសារតែជីវភាពគ្រួសារមានការលំបាកខ្លាំង ម្តាយខ្ញុំបានសម្រេចចិត្ត មកធ្វើជាកម្មករបោសសំរាមឲ្យក្រុមហ៊ុនមួយនៅភ្នំពេញ ដើម្បីបានប្រាក់ខ្លះផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារ។

(17-តុលា-2017)

កើតក្នុងគ្រួសារអ្នកស្រែចម្ការ ជីតារបស់ខ្ញុំមានជីវភាពលំបាកណាស់ទៅហើយ ថែមពីលើនេះទៅទៀត គាត់បានជួបប្រទះសង្គ្រាមស៊ីវិលក្នុងប្រទេស ដែលរឹតតែធ្វើឲ្យជីវិតរបស់គាត់ កាន់តែលំបាកថែមទៀត។ ជីតារបស់ខ្ញុំមានឈ្មោះ ធូ សុន មានស្រុកកំណើតនៅឃុំ ត្រពាំងឈូក ស្រុកគងពិសី ខេត្តកំពង់ស្ពឺ។

(16-តុលា-2017)

នៅខែមិថុនា ឆ្នាំ១៩៧៧ តាម៉ុក បានបញ្ជូន សុខ រុំ និងនារីវ័យជំទង់ប្រមាណ៥០០ នាក់ផ្សេងទៀតពីខេត្តតាកែវ ភូមិភាគនិរតី ឲ្យទៅដឹកនាំប្រជាជននៅតាមភូមិឃុំនៅក្នុងភូមិ ភាគពាយ័ព្យ បន្ទាប់ពីកម្មាភិបាលដឹកនាំចាស់នៅភូមិភាគពាយ័ព្យ ត្រូវបានថ្នាក់ដឹកនាំខ្មែរក្រហមចោទថាក្បត់ និងចាប់ខ្លួនយកទៅសម្លាប់។

(13-តុលា-2017)
ព័ត៌មានថ្មីៗ
ទំព័រស្រាវជ្រាវគ្រួសារ
លោកតារបស់ខ្ញុំឈ្មោះ ក្រង តាំងឈន កើតនៅឆ្នាំ១៩២៥ នៅភូមិក្រគរ ឃុំក្រគរ ស្រុកក្រចេះ ខេត្តក្រចេះ។ កាលពីជំនាន់ប៉ុលពតដោយមានការភ័យខ្លាចការកាប់សម្លាប់របស់ខ្មែរក្រហម គាត់ក៏បានប្តូរឈ្មោះទៅជា ទុង សៅ។ ចំណែកប្រពន្ធរបស់គាត់ឈ្មោះ ម៉ុត វឿន។ គាត់មានកូន៦នាក់ ប្រុស៣នាក់និងស្រី៣នាក់។
តើខ្មែរក្រហមសម្លាប់រង្គាលឬសម្លាប់ផ្តាច់ពូជ? ថ្ងៃ១៧ មេសា ១៩៧៥ គេថាភ្នំពេញត្រូវបានរំដោះ កាលនោះខ្ញុំទើបមានអាយុប្រហែល១១ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ កន្លះខែក្រោយថ្ងៃរំដោះ ខ្ញុំបានឃើញអ្នកភ្នំពេញបានមកដល់ភូមិខ្ញុំជាបន្តបន្ទាប់យ៉ាងច្រើនកុះករ។ ខ្ញុំនិងកេ្មងៗដទៃទៀតបានឈរចាំមើលដោយមិនយល់នូវហេតុការណ៍អ្វីឡើយ ដោយខ្លះរុញស៊ីក្លូ ម៉ូតូ និងកូនឡានតូចៗ។ យើងមិនឃើញមានអីវ៉ាន់ច្រើនប៉ុន្មានទេ
ទោះបីជាពេលវេលាវិវឌ្ឍទៅមុខជិត៣០ឆ្នាំក៏ពិតមែន តែរឿងដែលធ្វើឲ្យប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទទួលរងការឈឺចាប់នោះពិតជាគ្មានថ្ងៃបំភ្លេចបានឡើយ។ គ្មាននរណាម្នាក់យល់បានឬក៏ដឹងជាមុនថា ប្រទេសកម្ពុជានឹងក្លាយទៅជាប្រទេសដែលគ្រប់គ្រងទៅដោយចោរព្រៃខ្មែរក្រហមនៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧៥-៧៩ឡើយ។ ខ្មែរគ្រប់គ្នាក៏បានយល់ក្រោយពេលដែលរបបសេរីនិយមរបស់លោក លន់ នល់ ដួលរលំ តែអ្វីៗសុទ្ធតែជារឿងប្រែប្រួលធ្វើឲ្យខក
ខ្ញុំបាទឈ្មោះ លន់ ប៊ុនណាត មានសមាជិកគ្រួសារបីនាក់ដែលត្រូវជា (បងប្រុស បងស្រី និង ក្មួយស្រី) ដែលបានបាត់ខ្លួនក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម ដូចមានរៀបរាប់ខាងក្រោម៖
ខ្ញុំកើតនៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៥ នៅស្រុកសូទ្រនិគម (ដំដែក) ខេត្តសៀមរាប។ ឆ្នាំ១៩៨១ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបានប្តូរទីលំនៅមករស់នៅខេត្តស្ទឹងត្រែង។ រយៈពេលជាងប្រាំឆ្នាំដែលខ្ញុំរស់នៅខេត្តសៀមរាប រឿងមួយដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំចាំមិនភ្លេចនោះគឺរឿងប៉ាខ្ញុំ។ ប៉ាបានបាត់ខ្លួននៅទីនោះយ៉ាងអាណោចអាធ័មបំផុត សូម្បីរូបខ្ញុំផ្ទាល់
ក្នុងចំណោមផ្លែឈើទាំងអស់នៅលើពិភពលោក ខ្ញុំចូលចិត្តផ្លែផ្លាំជាងផ្លែឈើណាៗទាំងអស់ (ផ្លាំជាដំណាំហូបផ្លែមួយប្រភេទដុះនៅប្រទេសចិន)។ ខ្ញុំមានចំណូលចិត្តលម្អៀងបែបនេះតាំងតែពីខ្ញុំនៅជាសិស្សបឋមសិក្សា គឺនៅក្នុងសម័យបដិវត្តន៍វប្បធម៌នៅប្រទេសចិន។ កាលខ្ញុំនៅជាកុមារ នៅក្នុងសួនដំណាំមុខផ្ទះខ្ញុំមានដើមផ្លាំចំនួនប្រាំដើម។
   
ទំព័រស្រាវជ្រាវគ្រួសារ
ទស្សនាវដ្តីនៃមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
ចំណងជើងវិទ្យុ
ឯកសារវីដេអូ
ឯកសារវីដេអូ
កម្រងរូបថត