ខ្ញុំបាទឈ្មោះ កៃ ដុកឡុង សូមប្រកាសរកបងប្អូនដែលបានបាត់ខ្លួននៅប្រទេសកម្ពុជា ឈ្មោះ ឡ អ៊ីុហួយ ហៅ នាវ នាវ (ស្រី) កើតនៅឆ្នាំ១៩៦៦ នៅទីក្រុងភ្នំពេញ ដែលត្រូវជាបងប្អូនជីដូនមួយ។ នៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧៨-១៩៧៩ នាងមានអាយុប្រហែល១២ ឬ១៣ឆ្នាំ។ ឪពុករបស់នាងគឺជាបងប្រុសធំទីពីររបស់ម្តាយខ្ញុំ។

ព័ត៌មានថ្មីៗ
វិចិត្រសាលសិល្បៈសហសម័យរបស់មជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា សូមជូនដំណឹងថា វិចិត្រសាលនិឹងរៀបចំបាឋកថាលើកទី២០ ស្តីពី «ការកាត់ទោស និងការប៉ះប៉ូវជាសំណងក្នុងករណីបំផ្លិចបំផ្លាញសម្បត្តិវប្បធម៌នៅក្នុងប្រទេសក្រោយជម្លោះ»។ ដោយបណ្ឌិត លុក ម៉ូហ្វេត គឺជាប្រធានមជ្ឈមណ្ឌលសិទ្ធិមនុស្ស នៅសាលាច្បាប់នៃសកលវិទ្យាល័យ ឃ្វីន ចក្រភពអង់គ្លេស
(15-មីនា-2017)

របបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យបានស្ថាបនាប្រទេសដោយចាប់ផ្តើមពីចំណុចសូន្យ ពោលគឺកម្ទេចចោលអ្វីៗទាំងអស់ដែលជាសំណល់ពីរបបមុន។ ការិយាល័យរដ្ឋបាល សាលារៀនផ្សារលក់ទំនិញ ប្រាក់កាស...ត្រូវបានបំបិទចោលទាំងស្រុង។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលជាកម្មសិទ្ធិឯកជនត្រូវកាត់ផ្តាច់។ ដោយសារតែយល់ឃើញថាកម្មសិទ្ធិឯកជនជាដើមហេតុនៃវិសមភាព និងអំពើពុករលួយនៅក្នុងសង្គមខែ្មរក្រហម

(10-មីនា-2017)

១. ធ្វើការកែលម្អលើស្ថាបត្យកម្មនៃបូជនីយដ្ឋានស្តីពីអំពើប្រល័យពូជសាសន៍បែបបុរាណ
ស្ថាបត្យកម្មនៃបូជនីយដ្ឋានស្តីពីអំពើប្រល័យពូជសាសន៍ តែងតែធ្វើឡើងដោយស្ថាបត្យករជនជាតិជ្វីពដែលជាបុរស ដូចដែលបានធ្វើឡើងនៅសារមន្ទីរសម្រាប់ការចងចាំអំពីការសម្លាប់រង្គាល់នៅអឺរ៉ុបដែលហៅថា ហូឡូខសត៍ នៅក្នុង

(9-មីនា-2017)

យ៉ាន់ ឈីម អាយុ៥២ឆ្នាំ ជាស្ត្រីមេម៉ាយមានកូនស្រី៣នាក់ រស់នៅភូមិត្រពាំងស្តុក ឃុំតាំងយ៉ាប ស្រុកព្រៃកប្បាស ខេត្តតាកែវ ប្រកបរបរធ្វើស្រែនិងត្បាញហូលផាមួង។ ប្តីរបស់គាត់ឈ្មោះ មាស ប៉ា ត្រូវខែ្មរក្រហមយកទៅសម្លាប់នៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧៧។ ស្រុកកំណើតរបស់ ឈីម បានក្លាយទៅជាតំបន់រំដោះតាំងពីឆ្នាំ១៩៧២។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក

(9-មីនា-2017)

ជនរងគ្រោះវ័យចំណាស់បានចូលរួមកាន់តែច្រើនឡើងក្នុងការចែករំលែករឿងរ៉ាវនៅក្នុងរបបខែ្មរក្រហមឲ្យដល់កេ្មងជំនាន់ក្រោយ។ នៅក្រោមផ្ទះដំបូលក្បឿងជញ្ជាំងស្លឹក លោកយាយ គុជ វ៉ាន អាយុ៧៧ឆ្នាំ អង្គុយបុកម្លូបណ្តើរ រៀបរាប់រឿងរ៉ាវរបស់គាត់ប្រាប់ខ្ញុំបណ្តើរ ដោយមានចៅស្រីពីរនាក់នៅក្បែរផង។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ យាយនៅផ្ទះថែទាំចៅៗ

(7-មីនា-2017)
ព័ត៌មានថ្មីៗ
ទំព័រស្រាវជ្រាវគ្រួសារ
តើខ្មែរក្រហមសម្លាប់រង្គាលឬសម្លាប់ផ្តាច់ពូជ? ថ្ងៃ១៧ មេសា ១៩៧៥ គេថាភ្នំពេញត្រូវបានរំដោះ កាលនោះខ្ញុំទើបមានអាយុប្រហែល១១ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ កន្លះខែក្រោយថ្ងៃរំដោះ ខ្ញុំបានឃើញអ្នកភ្នំពេញបានមកដល់ភូមិខ្ញុំជាបន្តបន្ទាប់យ៉ាងច្រើនកុះករ។ ខ្ញុំនិងកេ្មងៗដទៃទៀតបានឈរចាំមើលដោយមិនយល់នូវហេតុការណ៍អ្វីឡើយ ដោយខ្លះរុញស៊ីក្លូ ម៉ូតូ និងកូនឡានតូចៗ។ យើងមិនឃើញមានអីវ៉ាន់ច្រើនប៉ុន្មានទេ
ទោះបីជាពេលវេលាវិវឌ្ឍទៅមុខជិត៣០ឆ្នាំក៏ពិតមែន តែរឿងដែលធ្វើឲ្យប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទទួលរងការឈឺចាប់នោះពិតជាគ្មានថ្ងៃបំភ្លេចបានឡើយ។ គ្មាននរណាម្នាក់យល់បានឬក៏ដឹងជាមុនថា ប្រទេសកម្ពុជានឹងក្លាយទៅជាប្រទេសដែលគ្រប់គ្រងទៅដោយចោរព្រៃខ្មែរក្រហមនៅក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧៥-៧៩ឡើយ។ ខ្មែរគ្រប់គ្នាក៏បានយល់ក្រោយពេលដែលរបបសេរីនិយមរបស់លោក លន់ នល់ ដួលរលំ តែអ្វីៗសុទ្ធតែជារឿងប្រែប្រួលធ្វើឲ្យខក
ខ្ញុំបាទឈ្មោះ លន់ ប៊ុនណាត មានសមាជិកគ្រួសារបីនាក់ដែលត្រូវជា (បងប្រុស បងស្រី និង ក្មួយស្រី) ដែលបានបាត់ខ្លួនក្នុងសម័យខ្មែរក្រហម ដូចមានរៀបរាប់ខាងក្រោម៖
ខ្ញុំកើតនៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៩៧៥ នៅស្រុកសូទ្រនិគម (ដំដែក) ខេត្តសៀមរាប។ ឆ្នាំ១៩៨១ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបានប្តូរទីលំនៅមករស់នៅខេត្តស្ទឹងត្រែង។ រយៈពេលជាងប្រាំឆ្នាំដែលខ្ញុំរស់នៅខេត្តសៀមរាប រឿងមួយដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំចាំមិនភ្លេចនោះគឺរឿងប៉ាខ្ញុំ។ ប៉ាបានបាត់ខ្លួននៅទីនោះយ៉ាងអាណោចអាធ័មបំផុត សូម្បីរូបខ្ញុំផ្ទាល់
ក្នុងចំណោមផ្លែឈើទាំងអស់នៅលើពិភពលោក ខ្ញុំចូលចិត្តផ្លែផ្លាំជាងផ្លែឈើណាៗទាំងអស់ (ផ្លាំជាដំណាំហូបផ្លែមួយប្រភេទដុះនៅប្រទេសចិន)។ ខ្ញុំមានចំណូលចិត្តលម្អៀងបែបនេះតាំងតែពីខ្ញុំនៅជាសិស្សបឋមសិក្សា គឺនៅក្នុងសម័យបដិវត្តន៍វប្បធម៌នៅប្រទេសចិន។ កាលខ្ញុំនៅជាកុមារ នៅក្នុងសួនដំណាំមុខផ្ទះខ្ញុំមានដើមផ្លាំចំនួនប្រាំដើម។
ជារៀងរាល់ឆ្នាំនៅថ្ងៃបុណ្យកាន់បិណ្ឌចូលមកដល់ ក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបាននាំគ្នារៀបចំចង្ហាន់ជាច្រើនមានដូចជាបាយ សម្ល បង្អែមផ្លែឈើ នំនែកនិងទៀនធូបយកទៅវត្តដើម្បីប្រគេនដល់ព្រះសង្ឃដែលគង់នៅតាមទីវត្តអារាម។ ម៉ាក់តែងតែប្រាប់ខ្ញុំជារឿយៗថា ការយកម្ហូបអាហារទៅវត្តដើម្បីឧទ្ទិសកុសលទៅដល់ជីដូនជីតា
   
ទំព័រស្រាវជ្រាវគ្រួសារ
ទស្សនាវដ្តីនៃមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា
ចំណងជើងវិទ្យុ
ឯកសារវីដេអូ
ឯកសារវីដេអូ
កម្រងរូបថត